م.پ.هیچکس

روی یه دیوار یه جمله از امام خمینی نوشته شده بود:

"ولایت فقیه برای شما یک موهبت الهی است"

این فیلم "درباره الی" رو که می بینی اول شخصیتهای فیلمو سرزنش می کن ولی یه کم که فکر می کنی می بینی فقط می تونی از خدا بخوای که توی همچین شرایطی قرار نگیری!

امروز که واسه ورزش رفته بودم پارک پردیسان یه گوشه دیدم که یه پسر نشسته و دوست دخترش به طرز تابلویی تو بغلش لم داده و دارن با هم حرف عاشقانه می زنن. به خودم گفتم چقد جوونای این مملکت بدبختن که غیر از یه گوشه ی خلوت توی یه پارک هیچ جایی نیست که بشینن دو کلمه با هم حرف بزنن. حالا اگه این بنده خدا دختره رو ببره خونه شون که اونجا با هم حرف بزنن(نه کار دیگه ای) و بابای طرف از راه برسه چی میشه؟ "پدرسگ! حالا دیگه دختر میاری خونه؟! من کی نون حروم آوردم تو این خونه که تو خانوم باز شدی؟!" حالا هی بگو بابااااا من می خواستم با این بنده خدا دو کلمه حرف بزنم. کجا بهتر از خونه که جای امن آدمه؟! همین دیگه! آدم مجبوره بره بشینه تو پارک. یا بره تو پیتزا فروشی. آخه مگه آدم چقد می تونه پیتزا بخوره؟! چند لیوان هات چاکلت؟! اینه وضعیت آدمایی که می خوان توی یه جامعه ی سنتی، مدرن زندگی کنن.

اینکه تو این هیری ویری یه عده به فکر برنزه کردن پوستشون و افتادن خط مایوشونن و یه عده تو فکر گل و بلبلن و اون یکی تو فکر اینه که زن فلان خواننده چقد خوشگله و زن اون یکی چقد زشته برام جالبه. به هر حال باید به افکار و عقاید همه احترام گذاشت. خودتون که می دونید من چه آدم شریف و متمدنی ام!